Neapol
Dominującym w epoce światopoglądem był antropocentryzm, który zajął miejsce wszechobecnego w śedniowieczu teocentryzmu. A głównymi prądami epoki były humanizm i reformacja. Humanizm na pierwszym miejscu stawiał człowieka, jego pragnienia, zdolności. Humanizm rehabilitował też kobietę, widząc w niej duchową przewodniczkę, podziwiając jej uroę i wskazując jej wewnętrzne i zewnętrzne piękno. Dla człowieka renesansu ważniejsze było życie na ziemi, którym powinien sobie zasłużyć już nie na życie wieczne, ale na pośmiertną sławę i chwałę wśród potomnych. Hasłem humanizmu włoskiego, a z czasem także całej epoki stały się słowa zaczerpniete z komedii "Samodręczyciel" Terencjusza: "Człowiekiem jestem i nic, co ludzkie nie jest mi obce", w wersji łacińskiej brzmiące następująco "Homo sum, et nihil humani a me alienum esse putto". Reformacja to, najogólniej rzecz biorąc" ruch społeczno religijny wynikający z protestu przeciwko bogaceniu się księży (sprzedaż odpustów) zepsucia moralnego kleru, zaniedbywania obowiązków. Inną przyczyną reformacji były spory wokół interpretacji Piśma Świętego. Głównymi reformatorami byli : Marcin Luter, Jan Kalwin i Henryk VIII. Już wcześniej podłoże religijne miało wystapienie Jana Husa w Czechach. Kośció do walki z reformacją zwołał sobór trydencki, na którym uchwalono oficjalny zbiór ksiąg Pisma Świętego, a także przyjęto obowiązującą w kościele rzymsko-katolickim obowiązującą interpretację Biblii, sformułowano katechizm oraz powołano o istanienia zakon jezuitów mający zająć się walką z reformacją. Epoka renesansu trwała w Europie od XIV do XVI wieku, a w Polsce obejmowała wiek XVI. Nazwa epoki oznacza odrodzenie. W tym czasie odroziło się kultura antyczna po upadku w epoce średniowiecza.